من از هیچ تاریک...

     من از راه باریک،

                        به اوج می رسم.

همه، هیچ و تارند.

                     همه سوزش خاک و خاشاک و تلخند ،

        به مانند لبخند به روی لبی  ،

محو می شوند.

و من سوزش زخم دل را، به معنای خواهش ز تابش

                                     به عمق وجود می خرم.

سزای سرودن...

               در این محفل خیس،

                  به گرمای سازش،

                                           میان دو گیتی

                            افروختن است.

بیا شانه های ستایش،

                     مرا آتشین کن.

از این سازش ماه...

از این تیرگی ها،

از این سایش خیرگی در دل راه ، مرا

                                            آخرین کن ...